Maandag 15 maart 2004, het begin van een nieuw feuilleton.

De klacht/1

Johan Dam keek met argusogen naar de stapel post die Willemien bij hem binnenbracht. Johan zag dat ze de felrode map bovenop de stapel had gelegd. Een felrode map betekende maar één ding. Er was een klacht binnengekomen. Johan wilde het liefst zo snel mogelijk de rode map openen en de klacht lezen. Dat ging niet, omdat hij in een vervelend beoordelingsgesprek was verwikkeld met Adriaan Graafland. Johan had Adriaan een half uur geleden gezegd dat zijn prestaties dit jaar ver beneden de maat waren. Adriaan had op hoge toon uitleg gevraagd over deze opmerking. Johan had uitleg gegeven. Geconstateerd was dat Adriaan langer spelletjes op zijn computer deed dan werken aan het primair proces. Adriaan had dit ontkend. Natuurlijk speelde hij wel eens patience of mijnenverger. Wie niet?
‘Ik niet', had Johan gezegd, terwijl hij heimelijk dacht aan zijn nieuwste gamecube game. Hij was patience en mijnenveger al lang vergeten.
‘Dat geloof ik niet', riep Adriaan toen uit.
Het was van kwaad tot erger gegaan. Uiteindelijk zat Adriaan nu tegenover Johan met een kwade rode kop. ‘Ik zet de b-b-bond erachter', zei Adriaan, ‘Dit soort dingen hoef ik niet te pikken.' Johan wilde een eind aan het gesprek maken en vond deze zin een goed moment.
‘Als jij met de bond gaat dreigen, dan praat ik niet verder vandaag', zei hij. Johan hoopte dat het gesprek nu afgelopen zou zijn. Hij stond op en stak zijn hand uit naar Adriaan.
‘No hard feelings. Het is niet persoonlijk', zei Johan.
De verbouwereerde Adriaan pakte de uitgestoken hand. Johan gaf Adriaan een schouderklopje en leidde hem zachtjes naar de deur. Adriaan stapte de gang op en Johan gooide met een zwaai de deur dicht. Hij liep naar zijn bureau en sloeg het felrode omslag open.

Deel twee

Hij voelde spanning toen hij de felrode omslag opendeed. De klacht was gericht aan de minister. Hij had nog niet vaak gezien dat klachten rechtstreeks naar de minister gingen. De klager had goed geschat dat hij op deze manier maximale attentie zou krijgen. Zeker nu de klager een prominente politicus bleek te zijn. Laurens Damstra was lijsttrekker geweest voor de Samenwerken met Damstra, kortweg de SMD. De SMD was tijdens de laatste verkiezingen plotseling een grote partij geworden. Ze hadden bij de voorlaatste verkiezingen onverwacht drieendertig zetels gehaald in het parlement. De SMD politici hadden het politieke landschap snel veranderd. Ze toonden een grote persoonlijke inzet bij hun politieke werk. Helaas bleek hun onderlinge samenwerking niet bestand tegen het succes. Het zijn sterke schouders de weelde kunnen dragen. De SMD werkte niet meer samen met elkaar, maar juist tegen elkaar. De groep viel uit elkaar in allerlei splinterclubjes.

Laurens Damstra had daarop het besluit genomen de partij te ontbinden en had zich teruggetrokken uit de politiek. Er kwamen nieuwe verkiezingen en er bleven drie zetels over voor de SMS. Laurens Damstra verstond de kunst aan de media te verkopen dat hij de enige eerlijke politicus was en dat hij bezweken was onder de corruptie van de bestaande orde.

Zijn invloed was nog aanwezig.

Johan scande de klacht. Dirk Welgemoed had een gesprek met Damstra gevoerd. Damstra had een bouwvergunning in strijd met het bestemmingsplan aangevraagd. Hij beriep zich op goedkeuring van de minister inzake de locatie. Welgemoed zou hem hebben uitgelachen en gezegd hebben dat hij heel hard met de minister zou samenwerken om de bouw van dit foeilelijke complex tegen te gaan. ‘Jouw dagen zijn voorbij, Damstra', zou Welgemoed gezegd hebben.

Damstra eiste het onmiddellijk ontslag van Welgemoed.

morgen meer

Sylans Actueel.

Woensdag 24 maart 2004

De dode Sjeik

‘Net goed dat ze die Sjeik hebben platgebombardeerd', zegt Arie.
'Nou, nou, dat zeg je toch niet?', zeg ik voorzichtig.
'Die rolstoel kunnen ze mooi aan de kinderen die hij voor het leven heeft verminkt geven', vervolgt mijn vriend.


Ik schrik er van.
Zelfs Balkenende vindt het niet goed. Een grote rol lijkt daarbij te spelen dat de sjeik halfblind en doof is. Dat maakt het zieliger.
'Nu gaan ze alleen nog maar meer aanslagen plegen', probeer ik.
'Gewoon een raket op al die bommenleggers. Zonder pardon', zegt Arie vol overtuiging.
Twee opgeschoten jongens die voor ons in de metro zitten kijken achterom.
'Ja, jullie horen het goed, een raket er bovenop'. Arie wordt kwaad.
‘Joden onderdrukken onze volk al jaren', zegt de ene jongen.
'Hoezo, ben jij geen Nederlander dan?', vraagt Arie.
Ik wil het liefst uitstappen.
'De volgende halte is Beurs', zegt de metrostem.


'Wij vechten voor onze geloof', zegt de jongen.
'Geloven doe je in de kerk', zegt Arie.
De metro gaat weer rijden.
'Wij gaan niet naar de kerk', zegt de jongen.
'Zou je wel moeten doen, wordt je wijzer van', zegt Arie moedig.
De volgende halte is stadhuis, zegt de metrostem.
Ik kijk de andere kant op. Dit gaat fout.
'Hij hep gelijk', zegt een dikke man die aan de andere kant van het gangpad zit.
Ik knik hem vriendelijk toe. Gelukkig een afleiding.
'Jij moet niet bemoeien', zegt de andere jongen.
'Dat maak ik zelf wel uit', zegt de dikke man.
De volgende halte is centraal station, zegt de metrostem.
Nog even voor we er allemaal uit moeten stappen.
Ik sta al vast op en doe mijn rugzak op mijn rug. Ik wil er vandoor.
Op het perron staan zes agenten. Ik haal opgelucht adem. Weliswaar staan ze met zijn zessen om een magere junk die waarschijnlijk een gevulde koek bij Albert Heijn heeft gepikt, maar deze keer is het veiligheidsbeleid van Opstelten mij een uitkomst.
We lopen rustig de trap naar de stations hal op. Er gebeurt helemaal niets.

Zondagavond 21 maart 2004.

Er komt een reunie van mijn "vroegere school" aan. Nooit gedacht dat ik daar ooit nog voor warm zou kunnen lopen, maar het wonder geschiedde. Gisteren is de digitale reunie begonnen. Van alle kanten stromen emails naar binnen. Emails met autobio's en herinneringen. Hier staat een herinnering aan die periode.

Dinsdag 16 maart 2004

250 € boete.

Het OM. eist 250 euro boete tegen een man die onze kroonprins dom heeft genoemd. Dat lees ik in het Parool. De man zou met een bord op de dam hebben gestaan. Op de borden zou staan dat onze kroonprins amoreel en dom is.

Afgezien van het al dan niet waar zijn van deze stelling, zou je dat mogen zeggen? Ik vind van wel. Je mag toch best zeggen, ook al is het de kroonprins, dat iemand dom is? Je mag niet zeggen dat hij een eikel is of een klootzak. Dat soort dingen doe je niet, maar dom? Daar trekt men zich toch alleen iets van aan als men zich aangesproken voelt? Zou je dan ook niet mogen zeggen dat bijvoorbeeld Jaap de Hoop Scheffer dom is? Of geldt het alleen voor de kroonprins?



$ 500.000 boete.



Als je in de US "vuile" taal over de radio uitzendt, loop je dankzij George Bush nu de kans op een boete van een half miljoen dollar. Howard Stern is de eerste kandidaat voor deze boete. Als hij de boete krijgt betekent die het einde van deze radioshow. Ik vraag mij af wat er gebeurd is met de zogenaamde "free speech"? Amerika is toch het land waar iedereen alles moet kunnen zeggen? Straks krijgen wij dezelfde narigheid in Nederland ook. Nu zou het niet erg zijn als sommige dj's nooit meer gehoord zouden kunnen worden, maar dat mag niet op deze grond gebeuren. Maar Balkenende's opmaat over satire zal ongetwijfeld een vervolg krijgen. Wie zou in Nederland de eerste boete krijgen?

Maandag 15 maart 2004

Gefopt.

‘Oh, wat is het hier mooi. Al die kleuren. En kijk, een lekkere wijn met Franse kaas. Het is fantastisch, er is ook televisie met alle kanalen die er op de wereld zijn. Prachtig.'
‘Ja, je vindt het mooi. Echt waar hè?
‘Ja, en u bent zeker Petrus?'
‘Zie ik er zo uit?'
‘Ja, zo stelde ik het mij voor.'
‘Kijk eens achter je.'
‘Waar?'
‘Daar recht achter je.'
De cameraman in opleiding, de apostel Jacobus, komt naar voren en lacht breed uit.
‘Gefopt.'
‘Gefopt?'
‘Ja gefopt, er is helemaal geen hiernamaals. Dit is candid camera.'
Hij lacht als een boer met kiespijn.
‘Je krijgt helemaal niets, zelfs geen trofee.'
Langzaam wordt alles zwart.