|
|
Andere momenten |
Een moment op 17 juni
Er is een weblog dat wordt geschreven door Anja Meulenbelt.
Anja is van de SP.
Zij zit in de eerste kamer.
Anja schrijft soms leuke stukjes.
Zoals dit:
De kinderen komen terug in de klas na het speelkwartier. De juffrouw vraagt aan Claartje:” Wat heb jij gedaan in de pauze?” “Ik heb in de zandbak gespeeld, juf.” “Heel goed Claartje, ga maar naar het bord en schrijf het woordje ‘zand’ op, als je het goed spelt krijg je een koekje.” Claartje doet het en krijgt haar koekje. “En Jantje, wat heb jij gedaan in het speelkwartier?” “Ik heb met Claartje in de zandbak gespeeld, juf.” “Heel goed Jantje, ga maar naar het bord en schrijf het woordje ‘bak’ op. Als je het goed spelt krijg je een koekje.” Zo gezegd, zo gedaan en Jantje krijgt een koekje. “En Mustafa, wat heb jij gedaan in het speelkwartier?” “Ik wilde met Claartje en Jantje in de zandbak spelen, maar ze gooiden stenen naar me.” “Wel”, zegt de juffrouw,”dat lijkt me klinkklare ontolereerbare rassendiscriminatie, ga maar naar het bord en schrijf ‘klinkklare ontolereerbare rassendiscriminatie’ op en als je het goed spelt, krijg je een koekje.”
Anja houdt niet van kritiek.
Toen ik haar er op wees dat Mustafa geen ras is, verwijderde zij mijn reactie.
Dat doet ze consequent.
Ze verwijdert al mijn reacties.
Zo gaat dat bij Anja.
Waarschijnlijk wil Anja alleen maar horen wat in de SP kerk gepreekt mag worden.
Ik word hier een beetje angstig van.
Ik ben bang voor intolerante sp'ers.
Een moment op 6 mei.
Vanuit De Panne kan je makkelijk over het strand naar Frankrijk lopen. Het eerste dorpje dat we tegenkwamen was Bray Dune. Een klein, kaal dorp met een lange mooi aangelegde boulevard. In Frankrijk kan je lekker eten. Dat wist ik zeker. We kozen voor Chez Antoine.
Een mooie serre met ramen die de wind toelieten. We kregen een tafeltje aan het raam. Prachtig uitzicht. Mooi gedekte tafel. Een geel damasten kleed met daarover een blauw accent. De ober bracht met een trots gezicht het menu.
Het was goedkoper dan in Belgie, maar ach, dat is Bray Dune. Daar is het nog winter. Ik koos voor de scampi. Mijn vrouw voor de kabeljauw. We moesten wachten, maar ik wist zeker dat dat beloond zou worden. Helaas stak de Belg voor ons een grote sigaar op. Sigarenrook in een restaurant hoort bij vroeger. Bij lang geleden toen mijn opa nog leefde. Een muffe verstikkende lucht. Het raam ging een beetje verder open. De Belg deed ook zijn raam open. Hij zag de afkeurende blikken en begreep ze goed. Nog langer wachten, maar dat is niet erg. De kok stond te zwoegen op de gerechten. Het kon niet fout gaan.
Totdat de borden kwamen.
'Mijn moeder is terug op aarde', zei ik.
Zij kookte groenten ook altijd tot een soort gaarheid, waarbij de groente in mijn mond tot losse vezels uiteenviel. Deze groente was nog gaarder.
En de garnalen.
Ik zocht ze en vond er twee.
Helemaal doodgekookt.
Taai.
Mijn vrouw kreeg sauce hollandaise over haar kabeljauw. Cement Special. Een andere typering is er niet voor. Helaas was het cement al hard geworden. Met veel moeite redde ze een stukje kabeljauw uit de saushoop.
We aten het niet op.
We zeiden ook niets.
We genoten van het uitzicht en dankten de kok.
Al deze calorien zouden ons bespaard blijven.
Het was een gezonde dag in Bray Dune.
Een 6 mei moment
Mag ik vandaag zeggen wat ik wil?
Of is dat voorbij?
Wat kan?
Wat kan niet?
Ik wil alles zeggen.
Ik kan het natuurlijk iemand laten zeggen.
Een personage.
Maar soms wil ik het zelf zeggen.
Maar voor je het weet ben je dood.
Of preek je uit de Linkse Kerk.
We zijn nu toch vrij?
We hoeven ons toch niet te beperken?
Zwijgen is fout.
Het vrije woord is van mij.
Ik zeg wat ik wil.
|
|
|