|
| Een kansloos moment | Maandag 22 oktober 2007 | |
Alex keek de huiskamer in.
“Volgens mij was ik eerder bij u?” vroeg hij aan mevrouw Winters.
“Ja, ja vorig jaar. Toen leefde mijn man nog”, zei mevrouw Winters.
Uit de huiskamer kwam Winters junior.
Eind dertig, een echte man met een loopbaan, zelfverzekerd. Iemand die zich geen knollen voor citroenen zou laten verkopen.
“Robin”, zei de dertiger.
“Dag, ik ben Alex.”
Alex trok zijn motorjas uit.
De helm legde hij voorzichtig in de hal op de grond.
“Koud is het, zo’n bromfiets”, zei mevrouw Winters.
“Valt mee, ik ben warm gekleed. En ik vind rijden leuk.”
“Oh ja, we gaan hier zitten”, gebaarde Robin naar de studeerkamer.
Alex ging op de stoel voor het raam zitten.
De zon scheen naar binnen.
Lekker warm achter het glas.
“Zal ik het zonnescherm dicht doen”, vroeg mevrouw Winters.
“Eh, moeder dat hoeft niet, ik roep je als ik je nodig heb”, zei Robin.
Robin wilde zaken doen.
“Gaat u ook maar lekker zitten hoor”, zei Alex, “Gewoon gezellig bij ons. Alleen is maar alleen.”
Mevrouw Winters liet dat zich geen twee keer zeggen.
Ze schoof aan.
“Wanneer is uw man overleden” vroeg Alex.
“Ja, in mei”, zei Robin.
“En nu bent u hier alleen”, zei Alex zonder Robin aan te kijken.
“Ja, ze is alleen”, zei Robin.
Alex voelde de weerzin tegen Robin met de minuut groeien.
“Goed, we gaan successie doen”, zei Alex.
“Ja, successie. De rest kan ik zelf wel”, zei Robin.
“Mag ik het testament zien”, vroeg Alex
“Testament, er is geen testament” zei Robin.
Alex keek naar Robin. Mw. Winters was niet rijk. Zes ton vermogen zat er niet in. Misschien met enig persen 600 euro.
“Als vader sterft zonder testament erft moeder. Ik denk niet dat ze rijk is”, zei Alex, “de vrijstelling is maar zes ton”.
“Eh ja, ik heb dat bestudeerd en ik kwam er niet goed uit”, zei Robin.
“Oh”
“Ja, het is erg lastig”
“Juist.”
Alex herinnerde zich het telefoontje waarin Robin hem vroeg de successie te komen doen.
“Is het wel nodig”
“Ja, natuurlijk, anders bel ik toch niet?”
“Nee, dat zal wel niet.”
Alex wilde Robin gaan slaan.
“U bent niet rijk, mevrouw Winters’, zei Alex.
“Nee, zijn we nooit geweest”, zuchtte ze.
“Volgend jaar doen we samen weer de gewone aangifte”, zei Alex.
“Nee hoor, dat kan ik zelf wel”, zei Robin.
“Ik ga maar weer”, zei Alex.
Hij stond op.
Pakte zijn motorjas.
Zijn helm.
En in gedachten bond hij Robin vast en liet hij Robin achter op een grote stille open vlakte.
|
|
|