|
| Een pakken moment | Zaterdag 11 november 2006 | |
"Goedemiddag, u bent William?', vroeg Alex.
'Jawel', zei de man.
Hij droeg een lange zwarte jas.
Zijn brogues waren keurig gepoetst.
'Hangt u uw jas maar aan de kapstok', zei Alex.
De man bleek een keurig zwart maatkostuum te dragen.
Ze gingen aan het bureau zitten.
Alex gaf de man zijn visitekaartje.
Metal haalde een kop koffie uit de Senseo.
De man in het pak voelde zich onwennig.
Metal droeg vandaag een shirt met een nummer erop.
Alex had een tshirt uit Miami aan.
Het was warm in het kantoor.
Ze zouden zaken gaan doen.
Alex brak het ijs met een inleidend praatje over het bedrijf.
Over hoeveel klanten ze hadden en wat ze konden.
De man in het pak knikte en aarzelde.
"Eh, wij dragen kostuums, dat is onze uitstraling.", zei de man.
"Wij niet, dat is onze uitstraling", zei Alex.
"Maar als onze klanten bij u komen, dan verwachten ze een pak."
Alex knikte.
"Dan zij we snel uitgepraat, denk ik", zei hij, "Ik doe dat niet, je krijgt wat je ziet."
Het gaf een goed gevoel.
Gewoon doen wat je zelf voelde dat goed is.
Geen gezeik.
Gewoon doen.
|
|
|