|
| een bijna nacht moment | Zaterdag 4 november 2006 | |
Alex stond op het kleine balkon. Even had hij overwogen om een stoel van binnen te pakken, maar omdat hij toch al wist dat de stoel te breed was voor het balkon, had hij zich de moeite bespaard. De avond was zwoel. Geen wind, zelfs niet op het balkon. Vanmiddag was hij in de stad aangekomen. Hij voelde zich moe. Niet van de lange autorit. Die had hij met groot gemak gereden. Niet zijn lichaam, maar zijn hoofd was moe. Zijn hersens hadden de afgelopen tijd overuren gemaakt. De harde schijf moest hoognodig gedefragmenteerd worden.
Beneden reed een tram voorbij. Het geluid van knarsende wielen in de rails klonk vertrouwd. Amsterdam. Uitgaan met collega's en drinken. Lang geleden was dat. Het hoefde gelukkig niet meer. Niet meer drinken en niet meer leuk doen omdat een loopbaan op het spel stond. Hij had zin in een glas alcohol. In geen jaren had hij zin gehad in alcolhol, maar vanavond had hij zin in een mooie stevige robuuste malt whisky. De smaak van hout en vuur proefde hij achter in zijn keel. Hij wist dat als hij dat glas zou nemen, hij daarna nog een glas zou nemen en daarna nog een glas en nog een glas. Het zou niet stoppen totdat hij bewusteloos in bed zou vallen. Gelukkig voelde hij ook nu al de hoofdpijn van morgen. Voldoende om dat glas nu niet en nooit niet te nemen, maar de zin was er toch.
Ze lag al in bed. Alex had nog geen zin om in bed te liggen. Hij sliep slecht de laatste tijd. Ook daar tolde de harde schijf onophoudelijk door. De ene na de andere file opende zich. Tot er zoveel openstonden, dat alles met een harde klap dicht moest worden geslagen om stilte te ervaren. Loslaten, zei de coach. Makkelijk gezegd. Alex wilde harde muziek horen. Heel harde muziek. Een jankende gitaar, een blues die alle pijn van de hele wereld in een paar noten zou doen verschrompelen. En dan nog een blues een andere, een opgewekte. A new day is coming. Zoiets. Morgen wordt het beter. Dat stond op een tegeltje dat n het toilet hing bij een klant waar hij geweest was. "Vindt u vandaag dan kut?'" had hij willen vragen, maar hij had gezegd, "Pluk de dag, ook vandaag is een fijne dag". De oude vrouw had gezegd: "Er komen geen fijne dagen meer, mijn man is dood en ik ben alleen. Mijn kinderen zie ik nooit. Ik wou dat ik dood was." Alex was toen stil.
|
|
|