|
| Een gezellig moment | Zondag 8 oktober 2006 | |
"Hij weet het altijd beter", zei de vrouw die met op de bank het streekblad zat te lezen.
"Dat heeft ons al veel geld gekost."
Ik deed alsof ik niets hoorde en ging stug door.
"Ik heb al zo vaak gezegd dat hij het niet meer zelf moet doen, maar eigenwijs, je kent dat."
Negeren was niet langer mogelijk.
"Ik zie het veel vaker hoor mevrouw, het is ook niet makkelijk. En als je je best doet, doe je wat je kunt. Dat waardeer ik in iemand."
De man zei niets.
Hij had moeite genoeg om zijn kopje thee leeg te drinken.
Parkinson had hem stevig in zijn greep.
De thee klotste aan alle kanten over de kop heen.
Ik vreesde voor mijn computer en overwoog of ik alsnog een betere inboedelverzekering zou moeten afsluiten.
"We zijn al bijna vijftig jaar getrouwd', zei de man.
"Dat is lang", zei ik.
"Heel lang", zuchtte de man.
"Maar gelukkig zijn jullie nog samen", bracht ik op, "Voor veel mensen geldt dat niet meer."
De man begon aan zijn gevulde koek.
"Dit zijn echte gevulde koeken", zei hij.
"Van de bakker", zei de vrouw.
"Die halen we altijd op donderdag", zei de man.
"Donderdag gevulde koeken dag"
"Sinds ik met pensioen ben."
|
|
|