|
| Een kankermoment | Maandag 2 oktober 2006 | |
Alex reed op zijn motor langs de begraafplaats. Het regende. Natuurlijk regende het. Het regent altijd, als ik hier langkom, dacht Alex.
Altijd.
Maar altijd was niet zo vaak.
Het is verdomme al bijna vijftien jaar geleden, dacht Alex.
Tien jaar geleden dat hij in het dijkhuisje aan het bed van een collega zat.
Een collega die kanker had.
Kanker die hem helemaal opgevreten had.
Een kaal dik prednison hoofd met hier en daar nog een lok.
Een bril die niet meer op dat hoofd paste.
"Een nieuwe bril, heeft geen zin, volgende week ben ik toch dood', zei de collega.
Ze luisterden naar Neil Young.
Harvest Moon was net uit.
1992 dus.
Zo onthoud je dingen.
De muziek geeft de datering.
Vanavond naar Harvest Moon luisteren, dacht Alex.
Hij kon zich geen liedjes van dat album meer herinneren.
De collega was de volgende week echt dood.
En Harvest Moon had het niet meer gehaald tot de cd speler.
Te veel belast met rottigheid.
En nu weer kanker.
"Klote", riep Alex in zijn helm.
En het regende nog harder.
Hij moest opletten en niet denken.
Gewoon doen.
Doorgaan.
|
|
|