|
| Een burenmoment | Zaterdag 16 september 2006 | |
Evelien belde voor de achtste keer aan bij de buren.
Het briefje van de postbode hield ze in haar hand.
Er stond op: ‘Ik heb uw pakje op nummer 186 afgegeven, De Wit, uw Postbode.”
Evelien wachtte.
Weer niks, weer niemand thuis.
Ze keek op het briefje.
Een pakje van de bank.
Kon niks anders zijn dan haar pinpas.
Welke imbeciel geeft nu een pinpas aan de buren, dacht ze.
Aan buren die nooit thuis zijn.
Ze voelde in haar zak.
Nog 85 eurocent had ze.
En ze had honger.
Zaterdagmiddag.
Geen bank open.
Haar vriend op reis voor twee weken.
Ze belde naar haar ouders in Lemmer.
‘Tja kind, ik kan niet komen’, zei haar moeder.
‘Uw beltegoed is op’, zei de vriendelijke dame van HI.
‘Verdomme, verdomme, verdomme’, dacht Evelien.
Ze ging haar huis binnen.
Vlekkie, haar konijn rende naar haar toe.
Ze pakte Vlekkie op.
Konijn met pruimensaus, ging door haar hoofd.
Toen begon ze te huilen en hield Vlekkie strak tegen haar aan.
|
|
|