|
| Opnieuw een kantoormoment | Maandag 15 mei 2006 | |
Alex draaide de bocht om.
In de verte zag hij zijn vroegere collega’s voor het gebouw staan.
Het was mooi weer.
De zon scheen volop.
Een extra stimulans om vandaag een sigaretje extra te roken.
Vandaag zouden ze er uren lang staan.
Kletsen over Huntelaar die niet mee mocht.
Of over Ayaan de mediageile leugenaar.
Gewoon een dag als alle andere.
Alex parkeerde zijn motor.
Hij deed zijn helm, maar hield zijn zonnebril op.
Hij liep naar de deur.
Wel ex collega’s maar niemand die hij goed kende.
Alleen in de verte zag hij Jochem naar binnen gaan.
Jochem had hem waarschijnlijk wel zien aankomen.
Nu deed hij alsof hij hem niet zag.
Alex haalde zijn schouders op.
‘Ik heb een afspraak met mijnheer van Dijk’, zei Alex.
De dame aan de balie knikte.
Ze zei niets.
Alex herkende haar niet.
Een nieuwe uitzendkracht, dacht hij.
Ze typte nog steeds zonder woorden iets.
‘Dit moet u dragen’, zei ze.
Ze gaf Alex een badge met een rood koord.
Bezoekers hadden geen gele sticker in hun oor, maar wel een rood koord.
‘Daar wachten’, wees de dame.
Alex liep met het rode koord in zijn hand naar de aangewezen plek.
Er stonden nog meer mensen met een rood koord te wachten.
‘Dag’, zei Alex.
Niemand zei iets terug.
Na een tijdje kwam de heer van Dijk op Alex aflopen.
‘Van Dijk, u wacht op mij’, zei dhr. van Dijk.
‘U weet die dingen’, zei Alex.
Van Dijk keek verstoord.
‘We gaan met de lift’, zei Van Dijk.
‘Ik weet de weg’, zuchtte Alex.
Er was niets veranderd.
Het kantoor straalde dezelfde somberheid uit.
Lege lange gangen.
Lege kamers.
Met spelende radio’s.
Vaak op Sky.
Alex huiverde.
Toen hij buiten kwam voelde hij een steen van zijn rug vallen.
Een mens die geketend is verliest meer dan lijf en goed alleen, dacht hij.
|
|
|