|
| Een nee sticker moment | Zondag 19 februari 2006 | |
Jochem zat rustig op de bank na te denken over de zin van het leven. Hij was er eigenlijk wel uit: het leven heeft geen zin. Volstrekt zinloze bedoening. Hij was blij dat hij zoveel inzicht had. Hij klopte nog maar eens een sigaretje uit het harde kartonnen doosje. Roken is dodelijk stond er op het doosje in grote zwarte letter.
Mooi, dacht Jochem, heel mooi. Zinloos. Alles van waarde is zinloos. Zo is het. Wie schreef dat ook alweer?
Klepper knal deed de brievenbus.
Hij had zo'n brievenbus met aan de binnenkant ook een klep. Dat was goed tegen de kou, maar had als nadeel dat hij nu twee knallen van metaal op het frame van de bus hoorde.
Hij schrok uit zijn overpeinzing.
Hij stond op.
Het was zondagavond.
Het moest wel belangrijk zijn als iemand hem nu iets bezorgde.
Hij pakte het stuk papier van de mat.
Het was een folder van de locale pizzaboer.
'Verdomme', zei Jochem hardop, 'lezen kunnen ze zeker niet, de knuppels.'
Hij rukte de voordeur open.
De pizzafolderaar kon nog niet ver zijn.
Hij keek de straat in, maar zag niemand.
Hij liep naar buiten om beter te kunnen kijken.
Met een harde knal sloeg de voordeur achter hem dicht.
Jochem voelde in zijn zak naar de sleutel van de deur.
Die lag dus binnen.
'Stomme pizzahond', riep Jochem de straat in.
Maar niemand luisterde.
Hij keek naar de deur met de nee-sticker.
Niemand had een sleutel, zijn telefoon lag binnen, zijn autosleutels lagen binnen en het was koud. Erg koud.
Hij besloot achterom te lopen. Met ferme stappen liep hij de straat uit. Hij gooide zijn sigaretje met een boogje de straat op. Het vuurkegeltje spatte uit elkaar en liet overal vonken zien.
Er zat niets anders op dan een ruitje in de achterdeur in te tikken.
Hij pakte een steen uit zijn tuin en sloeg zo zachtjes als mogelijk het ruitje stuk.
Maar niet zachtjes genoeg.
De buurman hoorde het glas rinkelen.
Hij keek naar buiten en belde 112.
'Ze breken in bij mijn buurman.'
'We komen.'
Jochem was bezig het glas bij elkaar te vegen op een blik toen plotseling twee agenten bij hem binnen stonden.
'Je bent erbij mannetje', zeiden de grote agent.
'Ik woon hier', zei Jochem.
'Dat is de meest flauwe smoes die ik in jaren gehoord heb', zei de kleine agent die net van de politieschool af was.
'Ik dien een klacht in tegen die pizzaboer. Die kan niet lezen', riep Jochem.
'Wat heeft dat er mee te maken? Je gaat mee naar het bureau.'
'Mijn huis uit', riep Jochem.
Die avond schreef Jochem een brief aan de pizzaboer.
'Ik stuur u uw folder terug. Het is een schande dat u mijn privacy niet respecteert. Ik eis genoegdoening. Ik eis dat u excuses aanbiedt. Ik eis schadevergoeding.'
|
|
|