|
| Een onrustig moment | Maandag 6 februari 2006 | |
Alex draaide zich nog eens om.
Hij lag al een poosje wakker.
Hij keek niet op de klok.
Als hij op de klok keek wist hij hoe laat het was.
Hij wilde dat niet weten.
Hij wilde nog even wegduiken in de nacht.
Eventjes wegkruipen in een staat van vergetelheid.
Even helemaal naar het niets.
Osho had het gisteren nog tegen hem gezegd.
Je bent onderweg van het ene niets naar het andere niets.
Pas als je het niets accepteert en in volle omvang niets laat zijn, gaat het goed.
Maar hij wilde veel doen.
Hij had zin om naar nieuwe muziek te luisteren.
Hij wilde gaan zingen.
Over Gaby und Klaus.
Die geweldige tekst.
Das Leben ist grausam und schrecklich gemein.
Klaus ist ein Schwein.
Zo is het.
Maar nu was het nog nacht.
Donker.
Hij moest plassen, maar wilde zijn bed niet uit.
Hij draaide zich om en dook diep onder het dekbed.
|
|
|