|
| Onderweg naar iets nieuws | Donderdag 22 december 2005 | |
Het was kwart voor zeven.
De wekker piepte en het groene ledlampje verlichtte met fel pulserend licht de slaapkamer.
Alex gaf een klap op de wekker.
Het geluid verstomde en het licht ging uit.
'Waarom zet je die wekker zo vroeg?'
'Ik ga rennen.'
'Tjezus, hoe laat is het?'
'Kwart voor zeven.'
Alex stond op.
Hij trok zijn shirts aan.
Gisteren was hij zijn hesje met reflectorstrepen vergeten aan te trekken.
Vandaag niet.
Hij leegde zijn blaas, dronk een halve liter water en liep naar beneden.
Hij drukte op de het rode lampje van de stekkerdoos. De vierhonderd lampjes in de kerstboom gingen aan. Hij haatte kerst, maar als er toch lichtjes moesten zijn, dan zoveel mogelijk. De kamer stond in fel licht.
Hij liet de boom aan en ging door de tuindeur naar buiten.
Het was koud.
Gelukkig had het niet gevroren.
Dan was het glad.
Dat rende niet lekker.
Nu was het koud, maar dat vond hij prettig als hij ging rennen.
Hij rende naar de rivier en draaide het jaagpad op.
Er was niemand.
Hij voelde zich heerlijk.
Vrij.
Rustig.
Het voelde alsof hij de hele dag door kon rennen.
Rennen naar god weet waar.
Hij beeldde zich in dat het licht werd.
Want vanaf vandaag lengen de dagen weer.
Het was een symbool.
Vanaf vandaag was er weer ruimte in zijn leven.
Alles kan, als je het wilt, zo is het en niet anders.
Hij hallucineerde.
Hij zag dit.
Leven is genieten.
Gelukkig nieuwjaar.
|
|
|