|
| Een kantoormoment | Dinsdag 1 november 2005 | |
‘Eigenlijk zou ik gewoon iets anders moeten gaan doen’, zei Alex tegen Paul.
Ze zaten samen in hun kamer en staarden naar buiten. Het regende. De warme oktobermaand was vervangen door een koude novemberwind.
‘Wat zou je willen doen?’ vroeg Paul.
Alex dacht na.
‘Geen idee. Ik heb geen vak geleerd. Niemand zit te wachten op een beleidschrijver.’
‘Beleidschrijven is ook kunst. Zeker zoals we het hier doen. Het is een kunst om stukken te schrijven die niemand leest en waar toch heel lang over gesproken wordt.’
‘Dat is waar, maar het is ook een trucje’, zei Alex.
Ze luisterden naar de nieuwe cd van Neil Young.
It’s a dream, only a dream and it’s fading now, fading away’, zong Neil.’
‘Zo is het. Een droom die wegsterft, dat is het’, zei Alex.
Paul knikte.
‘We worden langzaam oud en we merken het niet eens’, zei Paul.
De somberheid hing zwaar in hun werkkamer.
Het weet er niet beter op toen Neil begon te zingen dat hij van de aarde af zou gaan vallen.
‘Nog tien jaar hier zitten, is geen feest.’
‘Een ramp.’
Op dat moment zwaaide de deur open van hun kamer.
Ze draaiden zich tegelijkertijd om.
De Chef kwam binnen.
‘Hard aan het werk mannen?’ vroeg de Chef.
‘Je ziet het, het houdt nooit op’, zei Alex.
‘Ik moet met jullie praten over het jaarplan.’
‘Het jaarplan?’
‘Ja, het jaarplan 2006.’
Alex voelde zich misselijk worden.
Het jaarplan. Ieder jaar weer een jaarplan dat na de tweede week van januari door niemand meer gelezen zou worden. Zelfs niet bij het opstellen van het jaarverslag.
Hij sloot zijn ogen.
‘It’s a dream, only a dream.’
|
|
|