|
| Een concertmoment | Vrijdag 28 oktober 2005 | |
Alex liep het concertzaaltje in. Er waren nog maar vijf mensen en het was al tien over negen. Hij bestelde een koffie uit het Senseo apparaat achter de bar en ging aan een tafeltje vlak voor het podium naast een ouder echtpaar zitten.
‘Wij hebben onze elpee’s meegenomen’, zei de oude man trots.
‘Mag ik eens kijken?’ vroeg Alex.
De oude man gaf een oude lp hoes aan.
Darden Smith stond er in een zeer jonge uitvoering op.
‘1982’, zei de man.
‘Lang geleden’, zei Alex.
‘Toen was ik al vijfenveertig’, zei de man.
‘U bent nu dus bijna zeventig en nog steeds fan’, zei Alex.
‘Hij is geweldig. Vooral little Maggie is goed. Mijn vrouw heet Magda, maar ik noem haar Maggie.’
De man wees naar een vrouw die naast hem zat.
Alex lachte naar haar:’ Dag Maggie.’
Ze knikte beleefd.
‘Zou hij little Maggie nog spelen?’ vroeg Alex.
‘Ik ga het hem vragen, kijk daar staat hij’, de man wees naar Darden Smith aan de bar.
Een lange rijzige man met heel kort haar. Heel anders dan de langharige man op de elpeehoes.
‘Ik herken hem wel, maar dat is vanwege zijn website’, zei Alex, ‘niet van die elpeehoes.’
‘Hij is ouder geworden’, zei de oude man.
Om precies kwart voor tien begon Darden Smith voor 35 mensen te zingen.
De ene prachtige song na de andere.
‘I got over my long hair. My forehead is extend now’, zei Darden wijzend op de elpeehoes waar de oude man mee zwaaide tussen de nummers.
Little Maggie kwam niet.
We schreeuwden om een toegift.
Darden kwam terug.
‘Little Maggie, please’, gilde de oude man.
En daar was ze.
Hey Little Maggie, zong Darden terwijl de oude man bewogen luisterde.
|
|
|