|
| Een kantoormoment | Vrijdag 7 oktober 2005 | |
‘Heb je je dagboek van vorige week al af’, vroeg Nathalie, de nieuwe secretaresse van de Opperchef, aan de Chef.
‘Nee, ik ben nog bezig.’
‘Vanmiddag om half drie is de deadline voor de afdeling communicatie’, zei Nathalie.
‘Ja, ja, ik weet het.’
De Chef legde de telefoon op zijn bureau.
Het persoonlijk dagboek was de nieuwste nieuwigheid die door de Opperchef op de laatste managementconferentie was voorgesteld om het contact met de werkvloer te herstellen.
Als de medewerkers zouden lezen hoe druk de Chefs en Opperchefs waren, dan zouden ze direct begrijpen, dat zonder de aanwezigheid van de Chefs de directe instorting van het kantoor aanstaande was. De Opperchefs hadden een paar weken geschreven en nu waren de gewone Chefs aan de beurt.
Vanmorgen had de Chef de dagboeken van de verschillende Opperchefs nagelezen. De eerste Opperchef meldde in zijn dagboek dat hij om zes uur thuis was. De tweede Opperchef was vervolgens om half zeven thuis en inmiddels waren ze tot tien voor acht op vrijdagavond gevorderd. Precies op tijd voor het journaal. Bovendien werd er op zaterdag een evaluatie van de week gemaakt en begon het lezen van de post alweer op de vroege zondagavond. Vroeger was dat na Sport in Beeld, maar nu dat naar Talpa was verschoven, begon het werk al rond half zeven.
De Chef zou dus in ieder geval later dan tien voor acht thuis moeten komen. Bovendien was in de dagboeken het aanvangstijdstip ook langzaam opgeschoven. Na acht uur beginnen, was fout. Half acht was goed, zeven uur beter.
De Chef keek op de klok.
Half twee.
Hij had nog een uur.
Vorige week had hij niet veel gedaan.
Een werkbezoek aan een belendend kantoor had hij opgevoerd in zijn agenda.
Die ochtend had hij heerlijk op een terras de krant gelezen, omdat degene met wie hij had afgesproken, de afspraak vergeten was. En hij was met Kylikkie gaan wandelen langs de rivier. Een coachingsgesprek stond in zijn agenda. De vraag was alleen wie gecoached was. Kylikkie had hem ervan willen overtuigen dat hij zijn voornemen om Rita uit zijn huis te zetten nu eindelijk eens moest uitvoeren. Ze had gezegd dat hij werkte aan zijn eigen ongeluk. Gelukkig hadden ze later gezoend, dat wel. Maar ook dat kon hij niet in zijn dagboek schrijven. Naar buiten kijken scoorde ook niet. En woensdag was hij thuis gebleven. Thuiswerken. Tja, ook dat scoorde niet. Twee beoordelingen had hij geprobeerd te schrijven, maar die waren ook niet af.
Bijna twee uur.
Hij had niet lang meer.
Hij keek naar de woorden die er al stonden:
‘Om kwart over zeven stap ik op mijn fiets. Mijn hoofd is al bij de inspirerende vergadering die mij vandaag wacht. De Opperchef zal ons de visie voor het volgend jaar duidelijk maken. Ik zwaai naar een buurman als ik fluitend naar mijn werk ga rijden. Het is droog. De zon komt op. Het is koud, maar heerlijk weer. Mijn fiets loopt soepel. Nieuwe banden zorgen voor een goede grip. Ik schakel naar de dertien achter en geef nog wat extra trappen…’
Dat was het, nog een half uur had de Chef.
Hij wiste het zweet van zijn voorhoofd.
|
|
|