|
| Een hoeksteen van de samenleving moment. | Vrijdag 7 oktober 2005 | |
‘Ik ben het nu helemaal zat’, zuchtte Alex.
Hij staarde uit het raam van de treincoupe zonder ergens naar te kijken. Hij deed zijn ogen dicht en luisterde. Het leven van een visueel gehandicapte was een leven zonder letters. Zonder boeken in de trein.
‘Oh, daar heb ik niet over nagedacht’, zei de man die achter Alex zat.
De zegeningen van de mobiele telefonie, dacht Alex.
‘De reservesleutel van de schuur? Eh, die ligt in dat laatje, dat bovenste laatje van het bureau’, ging de man door.
Alex luisterde aandachtig.
’s Mans vrouw dacht Alex, tijd voor een crises.
‘Ja, je kunt nu niet bij je fiets, dat is lastig, sorry.’
….
‘Je ziet de reservesleutel niet?’
…
‘Hij moet toch in dat laatje liggen.’
…
‘Nee, sorry, ik zit in de trein naar mijn werk.’
…
‘Je kunt gaan lopen.’
…
‘Als je nu weggaat ben je echt wel op tijd.’
…
‘Ja, sorry, ik kan niet terugkomen. Ik deed de schuur automatisch op slot.’
…
‘School bellen? Waarom?’
…
‘Ja, het is mijn schuld dat je te laat komt.’
…
‘Je kunt mama even bellen.’
…
‘Die werkt ook, maar misschien weet zij een oplossing.’
…
‘Ja, anders bel je maar een taxi.’
…
‘Vanmiddag kan je dan toch lopen?’
…
‘Ja, sorry, het is ver.’
Niet zijn vrouw, maar een kind.
Een kind uit de gemaksgeneratie.
‘Ik ga mama nu niet bellen.’
…
‘Ziek? Nee, lopen of een taxi.’
…
‘Bel mama dan, misschien komt zij naar huis.’
…
‘Nee, ik zit in de trein.’
Eindelijk stopt het gesprek.
Alex is benieuwd naar het gezicht van de man, maar durft zich niet om te draaien. De drang om opvoedpolitie te zijn is groot.
Even later rinkelt de telefoon opnieuw.
Nu is het mama.
‘Dirk-Jan kan best wel lopen.’
…
‘Nee, ik dacht niet na.’
…
‘Ja, ik kan niet naar huis.’
…
‘Ik weet dat jij ook moet werken.’
…
‘Sorry.’
Het gesprek stopt.
Alex sluit zijn ogen.
Hij voelt medelijden met de man die achter hem zit.
|
|
|