|
| Een oogmoment | Dinsdag 27 september 2005 | |
‘Niet hardlopen, dat mag niet’, zei de dokter.
‘Hoe lang niet?’
‘Zeker tot drie weken nadat het tweede oog is gedaan geen zware fysieke inspanningen’, zei de dokter.
De dokter was streng.
Een no-nonsense dokter.
‘Die hechting haal ik eruit, maar ik wil geen gezeur. Gewoon even naar beneden kijken. Anders doe ik als je onder narcose bent.’
De dokter maakte geen grapjes.
Alex was als de dood dat de hechting moest blijven zitten.
De hele week had hij al bittere tranen geweend over de hechting.
Met iedere oogbeweging liet de hechting weten: ‘Hallo hier ben ik.’
‘Gewoon naar beneden kijken’, zei de dokter.
Alex keek naar beneden wat hij kon. Hij wilde zijn oog wel op de vloer leggen. Hij keek en keek. Zijn gedachten gingen naar niets. Het grote niets. Ik ben hier niet. Ik ben elders. Ik lig op het strand. Het is warm. De zon schijnt. De zee ruist zachtjes. Er komt iemand een flesje cola light brengen. En een bakje fruitcocktail.
‘Ik heb hem’, zei de dokter.
‘Mag ik hem zien?’
‘Zal niet gaan. Is te klein. Kunt u nog niet zien.’
Alex keek toch.
Maar hij zag niets.
De hechting was weg.
Hij knipperde met zijn oog.
Een heerlijk pijnloos gevoel.
‘Nu het andere oog nog.’
‘Volgende week?’
‘Misschien, we gaan het plannen.’
|
|
|