|
| Een kantoormoment | Woensdag 7 september 2005 | |
Mythotyn kreunde door de kamer.
Een oude black metal CD.
De stemming op kantoor was black.
Alex had hoofdpijn.
Hij wilde naar huis, maar hield vol.
De muziek hield hem op de been.
Zijn agenda deelde mee dat het nog 116 dagen duurde voor het nieuwjaar was.
Hij dacht terug aan de collega die ooit de uren telde tot aan zijn pensionering.
Nu was dat eenvoudig.
Je voerde in de computer de gewenste laatste dag in en even later zag je het aantal uren dat het nog duurde. Teveel.
De Chef verveelde zich helemaal niet.
Hij las de nieuwste brochure van Herman Boswinkel.
Het cursusaanbod voor het nieuwe seizoen was indrukwekkend.
Natuurlijk was er een vervolg cursus voor het Zorro Management.
Zorro voor gevorderden, een unieke combinatie van Oosterse wijsheid met de warmbloedigheid van het Zuid Amerikaanse continent stelt u in staat uw medewerkers nog beter te inspireren en te motiveren.
Maar er was ook een cursus gebaseerd op overlevingstechnieken.
Die begon met wadlopen.
Daarna bleef je een week op Vlieland.
Uw bagage draagt u zelf.
Hoe meer u meeneemt, hoe zwaarder u last.
Het ultieme loslaten begint als u het was op stapt.
Toch staat u dan met uw voeten in de blubber.
Geaard en toch vrij.
De Chef dacht het een goed idee was om samen met Tuulykkie deze cursus te volgen.
Hij had vandaag zijn mobiele telefoon uitgezet.
Hij wilde niets van zijn vrouw horen.
Dat mens was toch altijd ziek.
Hij belde Herman Boswinkel en reserveerde zowel de vervolgcursus Zorro management als de cursus wadlopen. Over twee weken was de eerste voorbereiding voor het wadlopen. Hij had er zin in.
Maar eerst de beoordelingen.
Het was bijna al weer tijd om de bijzondere beloningen voor dit jaar toe te kennen.
De Chef wist zeker dat hij zelf een bijzondere beloning verdiende.
Zeker twee maandsalarissen dit jaar.
Hij had immers hard gewerkt.
Heel hard gewerkt.
‘Ik ga bij hem weg. Ik weet het zeker. Of liever hij gaat bij mij weg’, zei de vrouw van de Chef tegen Rita.
‘Ja, we gooien hem eruit’, zei Rita.
‘Opzouten die vent’, zei de vrouw van de Chef.
‘Nieuwe sloten op de deur’, zei Rita.
‘Ik wou dat ik dat kon doen’, zei de vrouw van de Chef, ‘Als ik ziek ben doet hij niets voor mij. Hij neemt niet eens zijn telefoon meer op.’
‘Het is een zakkewasser’, zei Rita.
De vrouw van de Chef schonk Rita nog een glas rode port in.
Ze zaten tegen elkaar op de bank en keken naar een aflevering van the L-Word.
‘Ik wil met jou verder’, zei de vrouw van de Chef.
‘En we nemen de kinderen mee’, zei Rita.
‘Zo is het’, zei de vrouw van de Chef.
|
|
|