|
| Een kantoormoment | Donderdag 1 september 2005 | |
‘Jullie weten heus wel wat ik bedoel’, zei de Chef tegen Alex en Paul.
Ze waren in een zware discussie over de vergoeding van reiskosten.
De Chef had besloten dat eerste klas reizen niet meer kon. Ook al stond het in de arbeidsvoorwaarden. Het was niet goed voor het kantoorbudget dat onder hevige druk stond.
Metalkid luisterde maar half.
Hij kwam iedere dag op de fiets naar kantoor.
Reiskosten vond hij een stom onderwerp.
Hij keek naar de Chef terwijl deze zei: ‘Het is een beroep op jullie sociaal bewustzijn.’
Terwijl de Chef dat zei, knipoogde hij naar Metalkid.
Eerst dacht Metalkid dat hij het fout zag.
Maar toen de Chef even later weer knipoogde, wist hij het zeker.
Metalkid knipoogde niet terug.
Hij was in verwarring.
Wat betekende die knipoog.
Misschien is hij verliefd op mij, dacht Metalkid, maar hij houdt toch van vrouwen?
Of zou hij bi zijn.
Dat kon.
De Chef had een nieuwe kostuum aan.
Hij zag er echt mannelijk uit.
Dat wel.
Misschien viel hij ook op mannen.
Metalkid vroeg het zich de hele dag af.
Laat in de middag kwam de Chef op de kamer van Metalkid.
‘Heb je nog nieuwe muziek?’ vroeg de Chef.
Metalkid raakte in verwarring.
Nog nooit toonde de Chef belangstelling voor zijn muziek.
De knipogen van vanmorgen betekenden zeker iets.
Een homo, het is een homo, dacht Metalkid.
Een stiekeme homo.
Hij voelde een rilling over zijn rug lopen.
|
|
|