|
| Een kantoormoment | Maandag 22 augustus 2005 | |
Drie weken lag Suzanne in het ziekenhuis. Frits kwam maar twee keer op bezoek. Hij moest iedere keer weg met zijn vrachtauto. Na een tijdje had ze geen zin meer in loggen. Ze deed helemaal niets meer. Ze dacht alleen nog maar aan zelfmoord. Frits, had haar een nieuwe cd gegeven van Stratovarius.
Daar stond een nummer op waarin de zanger, Timo, zei: Only in death the real salvation can be found. Ze wist niet precies wat het betekende. Ze wist ook niet waarom Timo dan weer herboren wilde worden als een vlinder uit een rups. Zij wilde helemaal niet herboren worden. Ze wilde gewoon verdwijnen in het grote niets. Weg van alles. Weg van Frits. Weg van werk. Weg van geld of geen geld. Ze at een paar dagen niet, maar dat hielp niet, want de artsen bedreigden haar met een dwangopname in een inrichting. Toen ging ze maar weer eten.
Na drie weken was ze thuis gekomen. Dagenlang lag ze in bed. Rhett Butler en Mohammed waren nog bij haar vriendin. Ze verlangde naar haar katten, maar ze wist dat ze ze niet kon verzorgen. Ze huilde veel.
Toen op een ochtend zat er een roodborstje in de boom voor het slaapkamerraam. Het roodborstje keek haar aan. Het leek net alsof het diertje naar haar lachte. Ze lachte terug. Het vogeltje zong zijn lied. Roodborstje tikt tegen het zolderraam, dacht Suzanne en ze lachte toen zelfs even. Die dag is ze opgestaan. Ze verschoonde het bed en nam een besluit. Ze wilde niet meer wachten op Frits. Ze wilde haar leven terug. Ze wilde de baas zijn over zichzelf. Ze wilde weer gaan werken. En dat zou ze vandaag tegen de bedrijfsarts zeggen ook. Ze wilde weer leven met een hoofdletter.
|
|
|