|
| Een kantoormoment | Zondag 21 augustus 2005 | |
‘Wanneer gaan we de tuin winterklaar maken?’ vroeg de vrouw van de Chef aan de Chef toen hij zondagmorgen langzaam wakker lag te worden.
‘Winterklaar? De zomer is pas begonnen’, zei de Chef.
‘Je wilt je er zeker weer aan onttrekken. Altijd moet ik alles alleen doen. Altijd hetzelfde. Op vakantie ook al. Mijnheer zat lekker achter de caravan met een fles bier en ik stond te koken. Ik baal ervan’, zei de vrouw van de Chef.
‘Je kookte hooguit drie keer in bijna vier weken. Alle andere dagen kreeg ik brood of patat’, zei de Chef.
‘Waardering kan je ook nooit geven. Altijd moet je zeuren. Altijd negatief gedoe met jou. Net als nu met de tuin. Ook weer gezeur’, ging de vrouw van de Chef door.
‘Jij zeurt’, zei de Chef.
Dat had hij beter niet kunnen zeggen.
Zijn vrouw werd nu echt boos.
Ze trok het dekbed van het bed en liep woedend de slaapkamer uit. Ze gooide de deur achter zich dicht.
‘Lul’, hoorde de Chef haar nog roepen.
Ze sloot zich op in de badkamer.
De Chef probeerde te ontspannen, maar het lukte niet meer.
Hij was wakker.
Zondagochtend kwart over acht.
Hij had zin om naar kantoor te gaan.
Om voor altijd op kantoor te blijven.
Of nog beter in de armen van Tuulykkie te liggen.
Even later hoorde hij Rita aan zijn vrouw vragen:
‘Wat is er schat?’
Schat?
Waarom noemt Rita zijn vrouw schat?
Het wordt steeds gekker in mijn huis, dacht de Chef.
|
|
|