|
| Een kantoormoment | Zaterdag 20 augustus 2005 | |
Na een week werken zocht Alex troost in zijn Tao boekje.
De energie die uit hem gezogen was moest worden aangevuld. Zijn boekje viel open bij tekst vier.
Leeg is het leven, als een schip, zodat het drijft.
Vol, als een schatkist zonder bodem.
Ondoorgrondelijke en oneindige bron.
Maak ronder wat scherp is en haal knopen uit de war.
Verzacht wat verblindt en laat het stof neerdwarrelen.
Diep verborgen en altijd weer zichtbaar is er het leven.
Waar dit kind vandaan komt, weet niemand,
deze voorvader van de inspiratie.
Precies zo is, dacht hij.
Aan de ene kant is het bestaan leeg terwijl het andere kant helemaal vol is. Je moet er oog voor hebben. Oog voor wat echt belangrijk is. Laat de ellende maar waaien en geniet van de mooie dingen. Het duurt weer tot maandag voor de wekker afloopt en het kantoor er roept.
Hij drukte zijn cd speler aan en luisterde naar de acoustische versie van Mary Lou van Sonata Arctica.
Hij knikte instemmend. Niet veel anders dan Niemand laat zijn eigen kind alleen van Willy Alberti. Zo herhaalt de geschiedenis zich telkens. Je moet er aleen oog voor hebben.
|
|
|