|
| Een kantoormoment | Vrijdag 19 augustus 2005 | |
‘De eerste week zit er bijna op. Gelukkig. Het kost echt weken om weer een beetje te wennen hier’, zei Alex.
‘Vakantiebleus’, zei Paul.
‘Het verlangen naar rust, naar ruimte en naar lucht’, zei Alex.
‘Alles wat we hier zo node missen’, zei Paul.
‘Juist. Gelukkig hebben we de Chef nog’, zei Alex.
‘Hij was wel stilletjes deze week.’
‘Misschien ook vakantieblues.’
‘Who knows?’
Alex zocht iets van BB King in de muziekbibliotheek.
Hij speelde luchtgitaar met de solo’s mee.
‘Zo heren, gaat het goed hier?’
Het was de Chef die plotseling binnenkwam.
‘Uitstekend’, zei Paul.
‘Buitengewoon’, zei Alex.
De Chef knikte.
‘We zullen er extra tegenaan moeten’, zei de Chef.
Alex en Paul keken hem verwachtingsvol aan.
‘Binnenkort gaan ze hier schilderen. Dan moeten julle verhuizen’, zei de Chef.
‘Ja, dat is een zware taak’, zei Paul.
‘Had jij wel een leuke vakantie?’ vroeg Alex aan de Chef.
‘Ja hoor’, zei de Chef.
‘Klinkt een beetje mat’, zei Alex.
‘Oh’, zei de Chef.
‘Wanneer komt Tuulukkie terug?’ vroeg Paul.
‘Maandag verwacht ik haar’, zei de Chef.
‘Gezelig’, zei Alex.
De Chef zwaaide naar de mannen en liep de gang op.
Hij pakte zijn mobieltje uit zijn zak en las nog een keer het sms bericht van Tuulykkie.
‘Ik verlang naar je.’
Dat stond er.
Meer niet.
Hij besloot nog een sms terug te sturen, maar kon geen woorden vinden. Hij zocht zijn brein af, maar er kwam niets. Toen schreef hij maar:
‘Waar ben je zondag? Dan ga ik fietsen. Ik wil je zien.’
Een beetje koude tekst, maar toch ook niet.
Hij kon niet beter.
|
|
|