|
| Een kantoormoment | Maandag 15 augustus 2005 | |
De Chef voelde zich nog steeds sterk als hij de gang van het kantoor inloopt. Hij keek vergenoegd rond en stelde vast dat zijn medewerkers er allemaal weer waren. Hij liep naar de postkamer en keek in zijn postvakje. Er lag een flinke stapel post. Dat stelde hem gerust. Hoe meer post er in zijn postvakje ligt, hoe belangrijker hij is. Met een fier gebaar pakte hij de post uit zijn vakje. Te laat merkt hij dat de stapel post onevenwichtig was opgebouwd. In het midden lagen twee doosjes met cd’s waardoor de stapel hem door zijn handen glijdt. Alle post lag even later op de grond. Juist op dat moment kwam Alex binnen.
‘Mogge’, zei hij, ‘Heb je het laten vallen? Zeker nog moe van de vakantie. Je ziet er echt moe uit.’
‘Ik ben helemaal niet moe’, zei de Chef.
‘Oh, gelukkig maar. Nu moet je alles oprapen. Eens kijken, ah, voor mij ligt er niets. Dat is mooi’, zei Alex, die fluitend de gang weer in liep.
Paul had alles weggewerkt.
Niet dat het veel was.
Er kwam nooit veel post.
Gelukkig maar.
Alex zwaaide naar Jochem, die al onderweg was naar buiten om even te gaan roken.
‘Ik zie je straks nog wel’, riep Alex.
Op hun kamer was Paul rustig bezig de eerste uitslagen van het nieuwe voetbalseizoen te verwerken. Het opvallende verlies van PSV zorgde voor de eerste verrassingen.
Alles leek weer gewoon.
Het kantoor kwam weer tot leven.
|
|
|